Sa Dulo Ng Mga Kuko

Sa tuwing nakikita kita, nais ko na lagi kitang niyayakap. Parang unang pagkakataon lagi ang bawat pagtatagpo. Hindi ko maiwasan na gawin at isipin ko ang lahat ng maaaring magawa sa tuwing naririyan ka sa tabi ko. Sinasamantala hangga’t may oras. Hangga’t ikaw ay natatanaw.

Hindi na kita puedeng iwan. Pinasaya mo na ang puso at isipan kaya hindi ko na makikita ang dahilan na limutin pa kita. Bilang isa sa nagmamahal sa iyo, aaminin ko na naging mahina ako sa mga bagay na naglayo ng aking sarili sa iyo. Ngunit ngayong naririto ka na sa piling ko, hindi ko na hahayaan na kahit anino mo pa ay lumampas at lumipas. Hihigpitan ang kapit ngunit hindi ka maiipit.

Kahit nakakalimutan ko ang pagkain, napupunan ng pagmamahal mula sa iyo ang aking kagutuman. Nagiging basa ang natutuyong lalamunan ng iyong makapangyarihang haplos mula sa aking mga daliri hanggang sa aking katawan. Pinaniniwala ko ang bawat bagay sa paligid na ikaw ay hindi
kailanman magugunaw at matutunaw. Laging mag-aalab.

Minsan ka ngang nagdudulot ng sakit at pighati sa tuwing ikaw ay naiipit o nasasakal, nagiging lubos pa rin ang pag-ibig ko sa iyo. Ito ay walang katulad. Walang puedeng ihanay para tapatan ang mataas na pagmamahal na nanggagaling sa iyo. Mabubuwang ang maghahangas. Manghihina sila at magtataka. Susuka at hindi magiging payapa.

Sa katunayan lang, hindi ko maririnig ang gustong marinig hangga’t di ko ito tinatanong sa iyo. Kailangan mo ako para ikaw ay makapagsalita. Sa aking mga kamay, ikaw ay aawit nang may tunay na kabuluhan at pagtangi. Sasaya na naman ang bawat sandali.

Ang pagmamahal ko ang magtutulak para makita mula sa iyo ang mga kulay na hindi ko nakikita sa mundo. Sa kabila ng iyong ngiti, ay ang hindi mabilang na paghanga. Matinding paghanga na hindi mawawala. Katulad ng langit at ng mga tala.

Umiinit ang panahon at huwag kang manlalamig. Sasabay tayo sa pag-iibang anyo ng daigdig. Kahit isang saglit ay gusto kong marinig na patuloy ang iyong pagmamahal at pag-aaruga. Maluma man ang mga tanong ng nakaraan at ang mga sagot ng kasalukuyan, tayo pa rin ay tunay na magmamahalan.

Nagapi man ng mga armas na pandigma ang kalayaan ng isang bansa, sa iyong mga mata at tinig, maitataguyod muli ang adhika at ang ilaw ng pag-asa. Hindi ko man narinig ang pangako sa iyong mga bibig, sa tuwing ikaw ay naririyan, pakiramdam ko naman ay walang hanggan.